Μήπως τελικά υπάρχει λύση;

Στις μέρες που ζούμε η Ελλάδα περνά μία βαθιά κρίση τόσο σε πολιτικο-οικονομικό όσο και σε φιλοσοφικό επίπεδο. Έχουμε φτάσει σε μία εποχή που όλα τα θέματα μας είναι ανοιχτά και επί τάπητος.
Η εθνική μας ταυτότητα, ο αυτοπροσδιορισμός μας και κυρίως οι (όποιες) ηθικές μας αξίες.
Η κρίση είναι πραγματικά βαθιά, αποτέλεσμα ζυμώσεων που ξεκίνησαν από το Πολυτεχνείο, και όπως κάθε κρίση, είναι μια μοναδική ευκαιρία αναπροσαρμογής, ξεκαθαρίσματος και οριοθέτησης νέων στόχων, ιδεών και κατευθύνσεων.
Πολλοί αρνούνται να δούνε πέρα από το πολύ επιφανειακό επίπεδο τωνπολιτικών (αριστεροδεξιών) αντιπαραθέσεων, της δημαγωγικής ψηφοθηρίας και ενός πολιτικού μοντέλου που όχι μόνον έχει πλέον ξεπεραστεί αλλά κάθε μέρα κουράζει περισσότερο τον απλό πολίτη.

Όλοι είμαστε χορτασμένοι από σχέδια, λόγια, στατιστικές, πολιτικά σχόλια και αναλύσεις και το σύστημα έχει φράξει τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά. Ο γνωστός «ξύλινος» και στρογγυλός πολιτικός λόγος καθημερινά πλέον σκάβει βαθύτερα στις αντοχές του δοκιμαζόμενου κόσμου.
Οι αντιδράσεις ποικίλουν από άρνηση, αδιαφορία,κατάθλιψη, θυμό, οργή και μία μεγάλη γκάμα αρνητικών συναισθημάτων που έχουν προκαλέσει ένα βαρύ και μουντό γκρίζο πέπλο που πλέον καλύπτει την ελληνική ψυχή. Η ανασφάλεια για το αύριο, η συνεχιζόμενη και επιδεινούμενη οικονομική ανέχεια, οι ενδεχόμενες πιθανολογούμενες μελλοντικές αναδιαρθρώσεις, επιμηκύνσεις και τα «κουρέματα» έχουν γίνει βαρίδια μιάς τελματώδους καθημερινότητας που ολοένα γίνεται και πιο δυσβάσταχτη.
Όλο αυτό το παθολογικό, βαρύ κλίμα έχει αρχίσει και βγάζει συμπτώματα ασθενειών σε πολλά επίπεδα που εκφράζονται με ακραίες θέσεις και συμπεριφορές. Αναδυόμενες επιθετικές τάσεις σε κάθε επίπεδο δηλητηριάζουν την καθημερινότητα, τις διαπροσωπικές, οικογενειακές και επαγγελματικές σχέσεις δημιουργώντας ταυτόχρονα έναν έντονο ενεργειακό στρόβιλο που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του.
Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί αν υπάρχει κάποια ΑΛΛΗ λύση. Υπάρχει κάποιος τρόπος όλη αυτή την εκλυόμενη ενέργεια να την διαχειριστούμε και να την χρησιμοποιήσουμε με κάποιο τρόπο προς όφελός μας; Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα των ραγδαίων αλλαγών, θα μπορούσε κανείς, έστω σε ατομικό επίπεδο να κάνει κάτι ή θα πρέπει να παραδοθεί στον ρου των εξελίξεων;

Μπορεί κανείς να κρατήσει την ψυχραιμία του μέσα στον πανικό της καταστροφής και να βρει παράθυρα δράσης από τα οποία να επωφεληθεί; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε θα πρέπει νααφήσουμε τα γεγονότα να εξελιχθούν ερήμην μας και να αποδεχτούμε τα αποτελέσματα με το κεφάλι σκυφτό. Και όπου (ξέρουμε καλά που) βγάλει.
Αν πάλι θεωρήσουμε πως η απάντηση είναι ναι, μπορούμε να βρούμε τρόπους να διαχειριστούμε προς όφελεός μας την όλη κατάσταση και ποιοί μπορεί να είναι αυτοί;
Δεδομένου του περιορισμένου βεληνεκούς της ατομικής μας εμβέλειας, ίσως θα πρέπει να επικεντρώσουμε σε καταστάσεις/θέματα που άπτονται της καθημερινότητάς μας και είναι «του χεριού μας».
Προς ποιά κατεύθυνση όμως θα μπορούσε όμως να είναι μία τέτοια κίνηση;
Αυτή η ανησυχία και ο κοινωνικός αναβρασμός εμφανίζεται με ποικίλους τρόπους σε διάφορες κοινωνικές ομάδες που συγκροτούνται είτε υπό μορφή κινήσεων, γκρούπ, ομαδικών αναζητήσεων και πολιτικών τάσεων. Φαίνεται όμως πως κάθε τέτοια κίνηση είναι αποσπασματική, στοχεύει συγκεκριμένους χώρους και στερείται μίας κοινής βάσης την οποία θα μπορούν να μοιραστούν όλοι οι Έλληνες, ασχέτως πολιτικής ιδεολογίας, οικονομικής κατάστασης, γεωγραφικής τοποθεσίας και μορφωτικού επιπέδου.
Η θετική πλευρά είναι πως υπάρχει κοινωνικός αναβρασμός (= ενέργεια), διάθεση (= δημιουργία ομάδων) και κυρίως κλίμα επαναπροσδιορισμού αξιών, τόσο σε κοινωνικό όσο σε φιλοσοφικό, πολιτικό και προσωπικό επίπεδο.
Το ζητούμενο είναι μία κατεύθυνση/ ιδέα και τοποθέτηση που θα μπορεί να καλύψει τον καθένα από εμάς σε προσωπικό επίπεδο και σε συνέχεια τους ανθρώπους με τους οποίους συγχνωτιζόμαστε και επικοινωνούμε.
Χαρακτηριστικό του όποιου νέου τρόπου θα πρέπει να είναι η επέκταση πέραν του προσωπικού οφέλους και ο μόνος τρόπος να πραγματοποιηθεί αυτό είναι να γίνει βαθιά κατανοητό πως ΟΛΟΙ ανήκουμε στον ίδιο ζώντα οργανισμό, μέλη του ιδίου σώματος και η επιβίωση του ενός ισοδυναμεί με την δική μας επιβίωση.
Μπορούμε να κατανοήσουμε το απλούστατο;


(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2011)

Ελλάς το μεγαλείο σου!

Το κλωθοφέρνω μέρες αυτό το κείμενο μέσα στο μυαλό μου.  Το αποφεύγω και το βάζω στον πάτο της λίστας των to do, αλλά με μυστήριο τρόπο αυτό ξαναεμφανίζεται....  Δε λέει να φύγει όσο και αν προσπαθώ.  Μέχρι που διάβασα και το άρθρο στο BBC  για την αντιμετώπιση των παρανόμων μεταναστών στην Ελλάδα.  Έ, αυτό ήταν και η τελευταία ρανίς που με ξεχείλισε. Δεν αντέχω πια και πρέπει να γράψω.

Έκατσα στην Ελλάδα από τα μέσα Ιουνίου μέχρι τις αρχές Ιουλίου. Πήγα προετοιμασμένος να αντιμετωπίσω καταστάσεις και εντάσεις που έβλεπα να χτίζονται, μέσω άρθρων διαδικτύου και φυσικά μέσω των ΜΜΕ.  Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που βρήκα.  Δεν ξέρω αν οι παρατηρήσεις μου είναι επιστημονικά ή κοινωνιολογικά ορθές, αλλά σε κάθε επίσκεψή μου βλέπω «φέτες χρόνου» και τις συγκρίνω μεταξύ τους.  Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν ουσιωδώς διαφορετικά από πέρυσι. 

Απτή είναι πλέον μία ένταση ακόμα και στον τρόπο που ο κόσμος γελάει.  Ακόμα συντηρείται μία προσεκτική ισορροπία μεταξύ εξωτερικής έκφρασης και εσωτερικής ανησυχίας, προκειμένου να μην αποδεχτεί κανείς τα εμφανή.  Αυτή η ισορροπία όμως είναι μία μεσαία κατάσταση που ίσως είναι και η πιο κοινή.  Μία άλλη μερίδα, που πλέον δεν έχει περιθώρια, τελεί σε κατάσταση αφασίας. Απλανή βλέμματα, καμμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο, ή απολύτως βασική, κινείται και μετακινείται σε αυτόματο πιλότο.  Ψελίζει μερικές φορές ή/και παραμιλάει και θυμίζει τρομακτικά, τα ζόμπι στις ταινίες θρίλλερ. 

Η τελευταία ομάδα είναι η άρνηση.  Απλά ΔΕΝ υπάρχει κρίση, δεν υπάρχουν όλα αυτά τα άσχημα και εγώ πίνω τον καφέ μου με τους φίλους μου, κάνουμε χαβαλέ = κρίση δεν υπάρχει. Ενόσω φραπίζω (ή φρεντίζω), ουδεμία κρίσις!  Σε αυτή την κατηγορία, δυστυχώς, ανήκουν περισσότερο τα νέα παιδιά που κοπροσκυλιάζουν αντισταθμιστικά, σε καφετέριες (που παραδόξως ήταν φουλ).

Κάτι που με τρόμαξε ήταν σχόλια πολύ σοβαρών ανθρώπων που μίλησα, και μου είπαν πως είναι έτοιμοι να κατεβούν στους δρόμους να πετάνε πέτρες σε πολιτικούς και Καγιενάτους (ιδοκτήτες Καγιέν).  Σχόλια που από τέτοιους ανθρώπους, υπό κ.σ., θα ήταν απλά αδιανόητα.  Σέρβις στα μαγαζιά υποτονικό  και αδιάφορο, συνεχείς προσπάθειες να κλέψουν το σύστημα και τον πελάτη, απροκάλυπτες, που όταν τις αρνείσαι, δεν τρέχει και τίποτα. Σα να σου λένε: «Φίλε, πελάτης είσαι, εγώ όφειλα να προσπαθήσω να στα πάρω. Αφού με έπιασες, μπράβο σου, γλίτωσες το γδύσιμο».

                Πολιτικά, η κατάσταση είναι κωμικοτραγική. Ένα πολιτικό σύστημα που εν γένει έχει χάσει κάθε αξιοπιστία. Πολίτες που πρέπει να είναι δεξιοί ή αριστεροί, γιατί ποτέ δεν έχουν μάθει να είναι κάτι άλλο, πλέον είναι χαμένοι γιατί ο, τόσο βολικός, διπολισμός πλέον παύει να υφίσταται και δεν ξέρουν τι πρέπει, θα μπορούσαν ή κάνει να είναι, έστω και με γνώμονα το συμφέρον τους.  Έχουν ακόμα μπερδευτεί ποιό είναι το συμφέρον τους.  Να βάλουν πλάτη στην κυβέρνηση που τους κατακρεουργεί με προοπτικές εξάλειψης του κακού παρελθόντος, ή να κάνουν αυτό που κάνουν χρόνια... δηλαδή την πάρτη τους και όπου βγει;

Διλήμματα που άπτονται στην πολιτική παιδεία και στον εν γένει πολιτισμό του κάθε τόπου.  Και στην Ελλάδα έχουμε παράδοση, πολιτική και κοινωνική.  Αλλά η παράδοση της ανθρωπιάς μας έχει καπηλευτεί από τρομολαγνείες και πολιτικούς που τάσσονται μόνο με τα προσωπικά τους κίνητρα και συμφέροντα.  Επαγγελματίες παπαρολόγοι, χαμαιλεοντικά αηδείς και βαθύτατα μιασματικοί για την όποια πολιτική κουλτούρα αυτής της χώρας, συνεχίζουν να πελαγοδρομούν σε προσωπικές διαδρομές ακόμα και όταν το σκάφος μπάζει νερά και είναι έτοιμο να βουλιάξει. 

Μέχρι σήμερα το ΚΚΕ, θεωρητικά πάντα, είχε τις περισσότερες κοινωνικές ευαισθησίες.  Σήμερα, τα λεβεντόπαιδα του ΠΑΜΕ δείχνουν πως αυτή η περίοδος του ΚΚΕ παρήλθε ανεπιστρεπτί.  Η κοινωνική ευαισθησία είναι πλέον ένα προϊόν που ανήκει στην κατηγορία της «καυτής πατάτας». Ουδείς θέλει να το διαχειριστεί, μόνο και μόνο γιατί πλέον, λόγω των καταστάσεων, απλά δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί προς όφελός του. 

Έτσι οι φουκαράδες μετανάστες, γιατί ασχέτως του τι λένε μερικές πολιτικές αποχρώσεις, κυρίως περί φουκαράδων πρόκειται, μένει στις συνθήκες που γράφει το άρθρο, στην Ελλάδα του 2010.  Αντί αυτό όμως να είναι πρώτη σελίδα, ασχολούμαστε που πάνε διακοπές οι πορδο(αν)επισημότητες της Ελληνικής στρεβλής πραμγατικότητας και διάφορα άλλα ευτράπελα. 

                Κυρίες και κύριοι, δεν είναι, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, αυτό η Ελλάδα.  Όσο το επιτρέπουμε, αυτοκτονούμε, ομαδικώς, σα χώρα, σα λαός και σαν προσωπικότητες.

Δεν μπορώ να μη θυμάμαι τη συγχωρεμένη τη γιαγία μου την Πόπη, που μου εξιστορούσε πως, μετά το 1943, όταν οι Γερμανοί είχαν συλλάβει τους Ιταλούς στην Αθήνα, και τους κρατούσαν στα υπόγεια της Μέρλιν, οι Αθηναίοι, που τότε ΠΕΙΝΟΥΣΑΝ, περνούσαν και μέσα από τα κάγκελα, τους έδιναν κομμάτια από το λιγοστό τους φαγητό.   Αλλά τι λέω τώρα, η γιαγιά μου πέθανε το 1997.

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Oman Cyclone is mistakenly News No 1 in Oman!

In the past couple of days Oman lives in the frenzy of a new cyclone hitting on us! As I write those lines, the Eastern part of the country – Sur, the island of Masirah and Sharqiyah – are being hit hard. The memories of Gonu, on June 7 2007, almost 3 years to the day the first cyclone to hit Oman in forty years, are still fresh in everyone’s mind.

 Then, there were huge damages all over the country, mud slides that vanished villages, a lot of people got drowned, parts of the roads were washed away and generally the situation was bleak. Parts of the country were left with no electricity or water for many days in the scorching heat of June.
However, something else happened at the same time. The people of Oman, always helpful and kind by nature, showed an active participation in an invisible, yet tangible network of help towards their fellow humans. Young people, the youth of Oman, started collecting foodstuff, water and other necessary things, and with the help of the State, delivering them to the people caught in need. Everyone was working with dedication and devotion to help their fellow humans who were unfortunate. The stories I have heard from these operations demonstrate the deeply sensitive nature of the people in Oman and their interest to their fellow human beings.
It is said, I have not heard it myself, that HM Baba Qaboos at the time said that it is the duty of the Omani people to build anew everything that has been destroyed. Once again, he was spot on…
Then, and I doubt that the people have realized it yet, the citizens of Oman, achieved something greater than what they expected. They united consciously into one mass of goodwill to help each other, extend their hospitality, love and efforts to alleviate the suffering of their neighbor, friends and family in a way that goes beyond religion, ethnos or family. It is a part of active citizenship, something that our advanced and civilized societies are trying to recover with no success so far.
The reason for this post is a new sign of this active citizenship that sprouts in Oman in such a delightful way. A great number of Omanis and expats living in Oman are on Facebook as a form of “social networking”. This is normal for all people in most places. However, less than 48 hours ago, a group called Tropical Cyclone Phet (Oman) was created and within this span of time it has attracted around 2500 people who constantly exchange information about the situation in the different parts of the Sultanate and links on different international meteorological fora with weather predictions.
Once again, the youth of Oman are showing the way for all of us. Responsible citizenship on time and in real time! WELL DONE OMAN!!! WELL DONE YOUNG OMANIS

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

No place to hide: A story of new decisions and positioning.

In my country, as well as in the Arab world, in the whole Muslim world actually, there is an outrage for what took place outside Gaza yesterday.  In international waters, an elite commando Israeli force, attacked and captured 6 boats (2 of them Greek) with 500-600 people and humanitarian aid for the people of Gaza.  There are unconfirmed reports that there are 19 dead people so far.  All forms of international law were trespassed and Israel, once again, insisted in its autocratic, despotic and, in general, autistic international behavior.  

As these lines are written, Greeks are kept under arrest in Israel and are not released unless they sign, and they don’t, a declaration that says, more or less, that they were in fault to be on the boats at that time. 

The idiocy and stupidity of the arguments presented by the defenders of Israeli policy (on Greek tv and international media that I have followed) are beyond any rational criticism or commentary.  Trying to present white for black and vice versa is a nice sophistry game, yet it is far away from a well known, obvious and established truth, the repeated violation of international law. 

But one has to be fair.  We, the international community, Greeks, Arabs, Muslims, Europeans, we are NOT the only ones who have condemned Israel’s actions and policies.  There is a strong opposition voice, a healthy and reacting part of the Israeli population, represented by people, authors, lawyers, peace activists and conscientious objectors that sees way beyond current Israeli policies and disagrees.  Within the Israeli population there is a growing, thinking part that sees beyond hatred and blind fanaticism. 

Further than that, they have the guts and the strength, to stand up and express their disagreement and reaction to the actions of the State (http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/gaza-flotilla-drives-israel-into-a-sea-of-stupidity-1.292959).

If one wants to be fair, one HAS to acknowledge, that all Israelis are NOT all the same.  Whoever fails to see that condemns themselves in an endless churning labyrinth of hatred and mistrust, that only shows political immaturity and not a clear vision of things. 

A question that automatically arises is about the position of Muslims towards the behaviour of part of the Muslim population, small yet distinct and very active, who also react in extreme ways, through hate campaigns or through violence in the form of suicide bombers by blowing themselves and other innocent people (their fellow people and more rarely foreigners). Check this talk   http://www.ted.com/talks/sharmeen_obaid_chinoy_inside_a_school_for_suicide_bombers.html. I am looking forward to receiving links and comments on official positions that call against violence towards fellow Muslims and foreigners.

 It is a shame NOT to present and promote a healthy portion of the population that is trying to say something different and new, to make a stance for itself. And especially when that healthy part promotes mutual respect, understanding and reason between all people from all backgrounds. 

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Omani Hospitality: a double case study

Coming from Greece, the concept of hospitality, especially to strangers, is very familiar and known. In Greece, we are famous around the world for our love of good times, our friendliness to foreigners, at least up to a few years ago, and our great hospitality. Oman, I dare say with conviction, beats us hands down. I have had two experiences in the past few days that I would like to share. Actually, I am just back from a wonderful branch in an Omani family and I can’t help myself writing about it.
I have been invited in their house every year, a day when they invite their family. In between we meet with different members of the family for dinners and a chat and we keep in contact. Every year, they honor me by inviting me in their house, with ALL their family and make me feel special and as a guest of honor. Omanis, a fun loving and outgoing people, always look for a good reason to gather and have a good time. This time it was a pre-marital event as one of the brothers of the family is getting married next week. Open hearts, big laughs, warm, kind people who love to joke, talk football and enjoy their life. They insist that you should eat more, reminding me strongly of my aunt Maria in Greece, and they force feed you until you throw a tantrum or they see you are ready to vomit from too much food (they MUST know my aunt!). Most importantly, they do not separate you, they all talk to you and they make you feel a part of it all. And that shows a lot about the people. And it was not only my branch that was like that.

Every time I sit at a table (or on the floor more like it) with Omanis, every time, I laugh from my heart, watching them socializing with no reservations, full of humor and the joy of living the moment.
Few days ago, I was sent through work, to remote areas in Oman to do some horse passporting (yes, horses too have passports – and us vets make them). Some of the horses were in a farm in Muhadha, a small area of Oman in the heart of UAE. To get there you have to cross the UAE borders, one of the many paradoxes in Oman….
The owner of the horses greeted us in his farm and after finishing the job at 40C with a nice breeze we were invited for lunch. Actually, we were forced to have lunch and he would simply NOT take no for an answer. The set up was as Omani as it gets.
We sat on a huge mat under a big palm tree, shady and breezy, while a huge plate loaded with a mountain of rice arrived, covered with half goat on top, cut in neat pieces and cooked in the traditional Omani shuwa style (under the earth on burning charcoal for a full day something like the Greek kleftiko). Mini salads in small, square, plastic plates always served with the ever present Mountain Dew fizzy drink, probably the most favorite drink in Oman (sales exceed that of Coca Cola and Pepsi together!!!!)
Being a foreigner, I was offered a chair. The offer was followed by deep laughter when I sat down Omani style on one knee and he started yelling at me with joy “Omani, Omani!!!”. I could see that he was thinking as to whether to offer me a fork and a spoon, but once we said “bismillah rahman wa rahim” (in the name of Allah the grateful and merciful) and we started digging in with our right hand, all doubt was dissolved and replaced with an even broader smile. I was now one of them.
In Oman, hospitality plays an important role in everyday life. When it comes to eating there are certain habits that are so typical. Being the guest of honor, I was literally thrown in front of me a nice piece of juicy meat, probably the best piece according to him which I took thankfully.
Balls of rice were created and disappeared in our mouths with great speed and teasing was going back and forth from all sides. Food was delicious and company even better. Despite my lameArabic conversation went on with jokes and more eating. It was a properly happy atmosphere. I was pushed to eat at least 30% beyond my capacity and only when I started showing signs of imminent collapse did the man stop pushing me to eat (he MUST know my aunty, I am telling you).
Out of nowhere came a basin of water where the grapes from the farm were washed and offered together with a water melon that was just cut from the ground and offered to us. It was simply delicious meal but the gracefulness of our host made it even more special.
I swear, if we didn’t have to go and see some more horses I would lay back under that palm tree on the same mat and sleep for a couple of hours, however we had to go. Leaving was hard and it was covered with a full minute repeated wishes for peace, health and prosperity on both sides. The man, following the tradition, insisted that we lay down for a while and have some kahwa (Arabic coffee with cardamom) but time was pressing.
We left with full stomachs, big smiles and a warm feeling of brotherhood.
My friends, this is the real Oman and whoever has not experienced it is seriously missing out on some real, unplugged human experience!
(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Ιστορική κρίση

Ακούγεται μυωπικό και μονότονο αλλά όντως ζούμε σε σπάνιες εποχές.  Πολλοί θα πούνε πως κάθε εποχή είναι σπάνια, και δεν θα έχουν άδικο.  Οι σημερινές μέρες όμως, ίσως να έχουν κάτι το πιο ιστορικό επάνω τους. 

Η μοναδικότητα της κρίσης, τουλάχιστον για όσους ζήσανε κυρίως στην μεταπολεμική Ελλάδα, ενέχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πως δεν είχανε δει καλύτερες μέρες.  Το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε αργά και πήγαινε προς τα πάνω.  Τώρα κατρακυλάει προς τα κάτω με ρυθμούς που δεν προλαβαίνουμε ούτε καν να παρακολουθήσουμε. 

 Η κατρακύλα, λέξη ίσως καλύτερη, πιο εύστοχη από την κρίση, χτυπάει τους πάντες ανεξαιρέτως, άλλους λιγότερο και άλλους πολύ περισσότερο.  Ουδείς γνωρίζει τι μέλει γενέσθαι και σενάρια για δύο, τρία, πέντε, δέκα και είκοσι χρόνια μας ταλανίζουν από διάφορες μεριές και από τα χείλη πολλών ειδημόνων.  Ο κοινός παρονομαστής είναι η δραματική κατάσταση της πατρίδας μας και η αδυναμία άμεσης αντίδρασης. 

Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος του τελευταίου μήνα να παρακολουθώ όσα μπορώ, με τέτοια απόσταση, κολλημένος στον κομπιούτερ και στην τηλεόραση, ακουλουθώντας, διαβάζοντας και αναλύοντας τα τεκταινόμενα, όσο μου επιτρέπει το κτηνιατρικά δομημένο μυαλό μου. 

Πέρασα από φάσεις, θλίψης, θυμού, οργής, στεναχώριας, απελπισίας και όλα τα συναισθήματα που εμπεριέχονται σε τέτοιες στιγμές.  Άφθονη ενέργεια εκλύεται και με εξουθενώνει.  Όλοι ψάχνουμε κάποιον Μεσσία, κάποιον που να μας πει με σοβαρότητα και κύρος το τι θα γίνει επιτέλους. Θα πτωχεύσουμε; Θα τυπώσουμε πάλι δραχμές; Θα αντέξουμε; Πόσο μακρύ θα είναι αυτό το σκοτεινό και αφιλόξενο τούνελ;

Τρόμος και ένα γενικότερο μούδιασμα, με εξάρσεις, δράματα, ατυχείς θανάτους, αβεβαιότητα επαναλήψεων ελείψει νέων θέσεων που να συμβαδίζουν με τα δεδομένα και γενικώς ένας πανικός, νέου τύπου.  Τι εννοώ;

Είναι σα να βουτάς με κλειστά μάτια σε μία πισίνα και από ένα σκάφος στο πέλαγος.  Στην πισίνα ξέρεις πως όσο κι αν πας προς τα κάτω, θα ακουμπήσεις τον πάτο και με μία κλωτσιά θα βγεις στην επιφάνεια για οξυγόνο.  Στη βουτιά από το σκάφος, αυτή που ζούμε τώρα, πέφτεις με φόρα μέσα στο νερό και το βάρος σου το ίδιο σε τραβάει προς τα κάτω, και όσο πιο βαθιά πας, τόσο αντιλαμβάνεσαι πόσο πιο δύσκολο θα είναι να ξαναβγείς στην επιφάνεια.  Πόσο να αντέξουν αυτά τα πνευμόνια;  Έτσι λοιπόν νιώθω πως βουτάμε. 

Το αρχικό μου μούδιασμα έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε ενέργεια και σκέψη ώστε να μπορέσω να αναδιοργανώσω την ζωή μου και να δω πως θα μπορούσα να βοηθήσω την χώρα μου και τους ανθρώπους μου, έστω και από εδώ.  Οι ιδέες είναι πολλές, χρονοβόρες και ενεργειοβόρες αλλά κυρίως πρέπει να βασίζονται σε νέες αντιλήψεις. 

Αυτό είναι κάτι που δεν ξέρω αν οι συνέλληνες το αντιλαμβάνονται.  Στα αγγλικά λέγεται paradigm shift και είναι η αλλαγή μοντέλου στην ουσία.  Τίποτα δεν μένει όρθιο και όλα είναι ρευστά, γεγονότα που προκαλούν αντικρουόμενα συναισθήματα, αφενός τον τρόμο της αβεβαιότητας του μέλλοντος και αφετέρου την ελπίδα της θετικής αλλαγής και ανανέωσης.

Το μόνο βέβαιο είναι πως θα υπάρξουν θύματα. Και τα μεγαλύτερα θύματα θα είναι οι παλιές μας πεποιθήσεις και ιδέες. Δεθείτε καλά Έλληνες και ανοίξτε τις κεραίες σας.  Συναισθανθείτε τους διπλανούς σας, αφουγκραστείτε το μέσα σας και αλλάξτε! Η μόνη οδός είναι η προσωπική αλλαγή και η συναίσθηση.

Εγώ μέσα από αυτό το μπλόγκ θα περιγράφω αυτά που βλέπω, αυτά που νιώθω και όλα όσα οι δικές μου κεραίες «αντιλαμβάνονται» και «πιάνουν».  Ας μοιραστούμε και ας μεγαλώσουμε/επεκταθούμε και ξαναγεννηθούμε μαζί. Είναι ίσως μία ιστορική ευκαιρία τουλάχιστον στον χρόνο της δικής μας ύπαρξης. 

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Να μην γνωρίζει η Δεξιά τι ποιεί η Αριστερά...

Παραφράζοντας μία ρήση της Αγίας Γραφής σχετικής με την ελεημοσύνη, νομίζω πως είναι πολύ ακριβής για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Ή ίσως εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι.
 

Η πατροπαράδοτη Δεξιά (ΝΔ), άμεσα συνυπεύθυνη για τα τεκταινόμενα και την κακοδιαχείριση της προηγούμενης κυβέρνησης, βαπτίζεται στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, και κάνει αντιπολίτευση με στόμφο και ύφος, χαμένη ανάμεσε σε κορώνες για βαρίδια και άλλα αρχίδια.

Η Άκροδεξιά (ΛΑΟΣ), τρίβει τα χέρια της, πουλάει ηρεμία, ανεβάζει τις μετοχές της πάνω στην ανασφάλεια του κόσμου, καλύπτει την ξενοφοβία της πίσω από την δύσκολη λέξη ΠΟ-ΣΟ-ΣΤΩ-ΣΗ, θέλει Οικουμενική κυβέρνηση, έτσι για να γευτεί λίγο εξουσία και να γίνει «ρυθμιστικός παράγοντας» του Πολιτεύματος.

Ο Συνασπισμός του Τσίπρα και των υπολοίπων, θα γίνει σε λίγο ο Τσίπρας και οι Προοδευτικοί, δέσμιοι μίας μόνιμης αυνανιστικής, εγκεφαλικής αναμάσησης και ανάλυσης, ενώ η ζωή τρέχει με ρυθμούς άπιαστους.

Το ΚΚΕ της Αλέκας, ανεκδιήγητο, νομιμοποιεί τους ΠΑΜίτες να εκφράζονται στο όνομα του Αγώνα, και ακόμα ζητάει να βγούμε από την ΕΟΚ, το ΝΑΤΟ και κάθε άλλο Συνδικάτο. Επανάληψη του Τουτ τουτ με το Κογιότ. Ξέρουμε την κατάληξη Αλέκα, ευχαριστούμε.

Το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη (οποίο δράμα σε αυτή την ηλικία να σε φωνάζει ο λαός σου με υποκοριστικό –ακη), τυλιγμένο στον Κολλεγιακό του μανδύα, εκπροσωπεί τάχαμου την Κέντρο-Αριστερά στην δόλια αυτή, κακογαμημένη χώρα και προσπαθεί να φέρει την Ελλάδα πράγματα που έπρεπε να είχε αρχίσει να φέρνει ο μπαμπάς του από το 1981 που πρωτοεκλέχθηκε. Αλλά επέλεξε να λαϊκίσει ο κύριος καθηγητής. Επιτέλους όμως, και αυτοί, ανακάλυψαν την πυρίτιδα και μπορούν πια να κρυφτούν επιτυχώς πίσω από την ακόμα πιο άγαρμπα κλεψιμαίικη περίοδο της Νέας Δημοκρατίας, παλεύοντας να καθαρίσουν τον κόπρο του Αυγεία. Ολόψυχα τους εύχομαι καλή τύχη, όχι γιατί τους στηρίζω αλλά γιατί τους έχω ανάγκη.

Ενδιαμέσω όλων αυτός ο Έλληνας, ο νεο-Έλληνας, νεόπτωχος, νεόφοβος και σε νεοπανικό, έχει χάσει την μπάλα, έχει μπλέξει το δεξιά με το αριστερά (κάποτε βοηθούσε το σκόρδο κρεμμύδι – όχι πια), δεν ξέρει ποιός τον κοροϊδεύει και ποιός όχι αλλά και ούτε μπορεί να καταλάβει, γιατί δεν ξέρει την λίνγκο που χρησιμοποιούν, άσε που πρέπει να πληρώσει την κάρτα και το στεγαστικό μεθαύριο. Ανοικτός στα κτυπήματα των δελτίων ειδήσεων, τρομαγμένος από όλες τις λέξεις που δεν καταλαβαίνει και πρέπει να του τις εξηγούν οι φωστήρες στο γυαλί, αγριεύει και γυαλίζει το μάτι του μέσα στον επιλεγμένο αυτισμό του.

Συγκλονίστηκα χτες μόλις στον Τριανταφυλλόπουλο είπε αγριεμένος ο πνιγμένος άνθρωπος στον βουλευτή: «Πρωτού πέσω ρε, ΘΑ ΣΟΥ ΦΑΩ ΤΟ ΛΑΡΥΓΓΙ και αν έρθω τώρα κοντά σου, θα σου φάω και το αυτί»... Μια κραυγή που πάγωσε το πάνελ (σικ) γιατί ήταν πρωτογενής και βαθιά, αντήχησε στο μέσα μας και μας μίλησε σε μία γλώσσα πρωτόγονη, που δεν μιλιέται πια, αλλά όλοι την καταλαβαίνουν. Την γλώσσα της αλήθειας και της απελπισίας. Ο βουλευτής αμυνόμενος ψέλισσε "δεν νομίζω". Να νομίζεις φίλε βουλευτή, γιατί, όπως είπε ο ποιητής, στη φοιτητριούλα που σ’έχει ερωτευτεί, θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή... Και πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, λέει ο λαός.

Η χώρα μας, αγαπητοί φίλοι, υπόκειται βιασμό, ενόσω διαβάζεται αυτές τις λέξεις. Και δεν βιάζεται από ξένους, αλλά από δικούς. Ένας αιμομικτικός βιασμός συντελείται μπροστά στα μάτια μας με θύματα εμάς, την νεολαία μας και τρεις γενιές μαζί. Θα λιμοκτονήσουνε τα παππουδάκια, θα βάλουν λουκέτο οι επιχειρηματίες, επαγγελματίες θα μείνουν άνεργοι και θα ξενιτευτούν τα πιο νέα και άξια παιδιά. Η Γερμανία και η Αυστραλία του 50 και του 60 για άλλη μία φορά σε ένα σινεμά κοντά σας.

Ο Έλληνας είναι αποπροσανατολισμένος από την έκθεση σε τόση πληροφορία και σε τόσα σκουπίδια. Έχει υποστεί μετατραυματικό σοκ και πλύση εγκεφάλου μαζί και τώρα αποτραβιέται στο καβούκι του μπας και καταλάβει τι του έχει συμβεί, τι συμφορά τον βρήκε και από που ήρθε. Γιατί βρε αδερφέ; Και οι απαντήσεις δεν έρχονται, μόνο μολότωφ και χειρότερα νέα. Κάθε μέρα και ένα νέο κρύο ντους. Το νόμισμα δεν είναι πια το ευρώ αλλά η απελπισία.

Η λύπη είναι βαθιά και τα λόγια ρηχά. Ψάχνω αντιδράσεις υγιείς, πολεμώ να δω κάθε τέλος σα μια νέα αρχή. Βλέπω πιο νέους να το κάνουν και δεν ξέρω αν είμαι μαζί τους ή πρέπει να είμαι λίγο πιο μαζεμένος ώστε να τους προφυλάξω από τις απογοητεύσεις που σου μοιράζει, η πατρίδα των ηρώων, τόσο απλόχερα.

Μας άνδρωσε η Ελλάδα με την απαξία που δίνει στα παιδιά της, μας άντρεψε με την απόρριψη της μάνας πατρίδας, μας ατσάλωσε με το κλάμα των αεροδρομίων και μας ακόνισε με την αδιαφορία της για τον πόνο μας. Και για άλλη μια φορά δεν έμαθε να μην τρώει τα παιδιά της, η κόρη του Κιάδα, να μη μασάει τα λουλούδια της.

Με πονάς Ελλάδα, με πονάς πολύ

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

1001 reasons to (politically) love Oman!

People might think that I am propagandising for Oman, but seriously I am not.  There are some things that go beyond our personal likes or dis-likes.  Since I came to Oman, I get involved with the local community, follow the local news, I have MANY, GOOD Omani friends of both genders, and I get good information regarding what is happening, from the inside and the outside of the Omani society.  What I mean to say is that I am not a foreigner, living in a foreign land, away from the events surrounding the society, but rather embedded in it.  

 There are many things in the local culture and beliefs that are not agreeing with my philosophy of life but that is beside the point now.  The important thing is the way Omani daily life is being shaped and changed.  The changes have been palpable even in the few years I am in Oman.  Legislation, cultural projects and new lines of thought keep appearing.  I come from a country in crisis that also is a country with deep political thought.  We follow events and we take them in context, we analyse them and we connect the past with the future, keeping in sight what is happening today.    

Whoever has, even remotely, followed the way His Majesty Sultan Qaboos bin Said al Said is shaping the Omani society has to admire his actions.  There is a deep political foresight in every decision, a healthy look in the national future, way beyond his reach or time.  He is creating a NEW society, modernizing old social structures, that are archaic and some of them are contrary to modern beliefs, rights etc.  The Man is politically, light years ahead than any other leader of his area and era.  I am writing this post because I read the new Royal Decree (55/2010 – amendments to “Marriage Prevention claims”) that was published a few days ago. 

Anyone who does not live in Oman or the Arab neighbourhood has to realise that in these countries daily life runs in a way that is dictated by Islam and local culture.  There are some rules that are universal in the Arab world.  One of these rules is the omnipotent and ever important presence of the “male” figure in the life of every woman.  Every woman, kind of “belongs” to a man.  If a daughter, she is in the direct responsibility and control of her father.  If a father is not present, then it is the elder brother. If the elder brother is not there, it is the younger brother.  And once she gets married, it is the husband.  All this is not anywhere far from the way Greece was up until the 50’s or 60’s. 

Girls, in order to get married they had either a) to marry the person that the family would choose for them – usually a relative of varying degrees of closeness or b) to attain approval from the “male” she belonged to, and the rest of the males of the family (uncles usually), if she was asked by someone outside the direct choice of the family.  It is extremely common that in the second scenario the groom will be repeatedly denied, sometimes not because of his unsuitability but as a spite to the girl for daring to go “outside” to get involved.

Oman is much better in all that sense compared to other Arab countries, yet the full control over a girl’s life is obvious.  Nowadays, the Omani woman, is much more empowered, educated, travelled, open minded, professional and capable than before.  Sometimes, much more than the Omani man!  This is due to the gradual empowerment that Omani woman has been given by different pieces of legislation, also initiated by the HM.  I urge you all to have a look at the http://2010omaniwomemn.blogspot.com/

The last part in a series of empowerment movements, the Decree I am writing about, is a beautiful piece of work that forbids the parents to deny the girl to marry someone she decides to marry!!! NOW HOW IS THAT?

I mean, taking under consideration the Arab culture and HM’s vision for the future of Oman, if that is not a damn revolutionary step to the right direction I do not know what is....  Alf Mabrouk Oman... Count your blessings because you are being governed by someone who cares.  And for the people who do not share my view, please read in the news about the current situation of Greece.  It is mostly due because Greece has been governed by people who don’t care.

ألف مبروك يا بلدي

Greek Part – The road ahead!

Writing this blog went on strongly for one year and tons of material was published (it’s still there but in Greek)! After that, the blog changed its role.
It played, and still does, the same role that the valve plays for the cooking pot. Once I get charged, emotional or upset about something serious, i.e. Greece and its politics usually, I simply HAVE to write, let some steam off. Through the years writing has become a release, a time where, hitting the buttons and forming words, gives you the time in your head to put things in an order and to see things from a different angle, a process widely called as recontextualization (I know I know, u cannot even pronounce it).

Few of my blogs were around December 2008 events in Athens where the school pupils had an uprise against the “system” and for their future, triggered after the cold blood assassination of a 16 year old during some protests (the photo is from there, although it looks more like Gaza). They lasted long, they were so very right in their young minds, and they found so much opposition from parts of “established”, conservative Greek society, that I went nuts! The truth is that 80% were peacefully demonstrating for their future and a bad 20% were breaking and looting. So the conservative media stained the 80 with the actions of the 20%. Scary to see it happening amongst your own people... And very upsetting, and yes, I had to write....

So many times I have told myself that I should just switch off the Greek tv political discussions and websites and concentrate on something else. Should I go back to my poetry and my classical music maybe? But I can’t... We say in Greek: You cannot turn blood into water, and even if you do, you cannot drink it! So I follow, with passion and compassion, I get angry, I swear and jump around my living room swearing at some comments I consider stupid and generally get very involved (maybe I should consult a specialist?).

My dear friends, you have to understand that Greeks, whether they like it or not, are deeply political, wildly social (not only on party scenes), very emotional and potentially very dangerous once they fight for something they believe in. Our history, ancient and modern, has shown that many times over.

And now, with this very deep and serious crisis I am very concerned about the people of my country and their future. Therefore I write! And I will keep writing until I feel better about things, so you will have to bear with me for sometime ahead.

From now on, in my English posts I will try to explain the situation in Greece and in my Greek posts to discuss my frustration and maybe offer some sort of alternative. Feel free to comment and discuss!

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Oman Part - The story behind this blog

Many people ask me to describe in English the situation in Greece and what I am saying in this blog (it is true that Google translator cannot – even remotely – translate most of the deeper meanings).  I will do that in the next piece and I want to connect it with Oman, so firstly I want to describe how this blog was created and why...

In August 2005, when the Universe brought me to Oman (actually a plane brought me –talking metaphorically) I couldn’t have guessed things would go towards this direction!

Leaving Greece was easy since my travelling self had awakened after a long sleep.  My Greek friends, me included, knew NOTHING about this country.  But nothing at all!  The few had only to say the typical mzungu stereotype thing, that now annoys me so much: “Oman, oh yes, below Dubai!!!”

To explain how much unaware we were about Oman, its people and its natural beauty, 90% of my friend’s advices when I was leaving Greece, were concentrated on me being careful from the men with the long beards and the guns (the media hype and brainwash of an Arab being a cross mix between a beddu and Osama bin Laden both in looks and in brains!).  The second most common advice, of course, was NOT to look at the women coz a little piece of my private anatomy might be chopped off amongst a cheering male crowd, only for staring! 

You might be laughing now, but I was not laughing back then. I had plenty of travelling experience but NOT to the Middle East, Osama was on the up, Islam was connected to people’s minds with hooded maniacs screaming something in a guttural language (something ending in bar – later found out to be Allahu ak-bar – so it had NOTHING to do with ordinary bars), before slaughtering the infidel, goatie style with a big knife.

All my friends therefore urged me to keep contact, if not by phone, at least by email.  For those who know me, I am quite a sociable chap, so that would be excruciatingly time consuming, let alone expensive.  My only other alternative was to write a blog!  And so I did... And you are reading it!

My “reverse” cultural shock was beyond belief.  All my experiences, one after the other, were shocking and “disappointing”.  People were smiling right left and center, they were being helpful, meaningful and understanding.  Where were the terrorists and the religious fanatics to chase me for my unorthodox beliefs? 

The double shock initiated a creative process that even today, almost five years later has not ceased.  I was like a baby discovering the world for the first time.  The pleasure and the joy was too much to keep to myself so I started blogging right here.  In Greek and frantically.  I just HAD to share the experience.  This place can NOT exist... It is against the rules of logic.  The blog was a big hit due to the info included AND my mom’s (Greek mom remember?) bragging about her only sons writing skills. 

The only way I can explain the feeling I had about it, would be like the kids in the film about Narnia, where they discovered a completely New World at the back of their wardrobe.  And what a world that was...

Up to today, May 8, 2010 I count my blessings for being in this country, surrounded by such good, kind and polite people. 

To all my Greek friends, I am telling you, that you have NEVER seen anything like this.  Come and explore, see the beauty of the land and its people.

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Κοινωνική Συνειδητότητα - Δεύτερο Μέρος - Η Πρόταση!

Ποιοί θα υποφέρουν αυτή τη φορά;  Εκτός από τις περικοπές και τα οικονομικά μαζέματα που θα πρέπει να κάνουμε όλοι μας, είναι κάποιες ομάδες που θα πέσουν από τα όρια της φτώχιας και θα κατρακυλήσουν στα όρια της ΠΕΙΝΑΣ.  Δεν θέλω να πιστεύω πως στην πόλη μου θα δούμε σκηνές που μου περιέγραφε η γιαγιά μου για τον χειμώνα του ’41, στις γειτονιές μας.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ: 

Το κάψιμο, η βία και η εγκληματικότητα είναι φυσικά επακόλουθα για αυτά τα σενάρια και όντως μέρος της ενέργειας που εκκλύεται θα πάει προς τα εκεί.  Θέλω να πιστεύω πως απευθύνομαι σε πιο νουνεχείς αναγνώστες και πολίτες, που αντιλαμβάνονται πως όλη αυτή την ενέργεια μπορούν να την χρησιμοποιήσουν για να βοηθήσουν τον ΣΥΝ-άνθρωπο.  Αυτόν που ασχέτως των εξελίξεων, θα υποφέρει και θα πεινάει.  Το βασικό ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΟΔΕΥΕΣΑΙ ΜΕ ΑΣΧΕΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ «ΚΕΝΤΡΑΡΕΙΣ» ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΣΥΝ-ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΟΥ;

ΠΩΣ; 

Ιδέες θα υπάρξουν πολλές, ειλικρινείς και με ουσία.  Πολλές από αυτές, ίσως να μην είναι πρακτικές ή άμεσα πραγματοποιήσιμες και εφαρμόσιμες.  Χρειαζόμαστε κάτι που να μπορεί να εφαρμοστεί με σχετική ευκολία, από κάθε απλό πολίτη/εθελοντή και να έχει άμεσο, απτό και πρακτικό αποτέλεσμα εκεί που υπάρχει ανάγκη.

Η εκκλησία έχει αναλάβει αστέγους και απόρους με συσσίτια, αλλά οι χαμηλοσυνταξιούχοι, για παράδειγμα, δύσκολα θα στηθούν στις ουρές με τους υπόλοιπους.

ΠΡΟΤΕΙΝΩ:

1)       Την δημιουργία μίας ιδέας που να μπορεί να εφαρμοστεί με ασφάλεια, σε διαφορετικά μέρη/γειτονιές/περιοχές, σε αυστηρά εθελοντική βάση που θα προσφέρει μία κάποια ανακούφιση (τροφή, ρουχισμό κοκ) σε συνανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

2)       Την επικοινωνία μέσω της δημιουργίας ενός γκρούπ, που είτε μέσω εμαιλ (yahoo group?)  είτε μέσω άλλων ηλεκτρονικών μέσων ώστε να ανταλλάξουμε τις ιδέες μας. Δημιούργησα μόλις το http://groups.yahoo.com/group/synanthropoi όπου μπορείτε να γίνετε μέλη και να αρχίσουμε να ανταλλάσουμε απόψεις.

 

(το άγαλμα είναι η Θεά Ελπίς έφιππη)

ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ:

                Οργάνωση 10μελών ομάδων (γείτονες και φίλοι) που θα αναλαμβάνουν 15 με 20 οικοδομικά τετράγωνα, στην περιοχή τους μόνον. 

                Κάθε ομάδα θα χαρτογραφεί:

α) τους συμπολίτες που έχουν ανάγκη (όλοι ξέρουμε πάνω κάτω τι συμβαίνει στην γειτονιά μας ή μας είναι πιο εύκολο να μάθουμε από φίλους και γείτονες),

β) τις επιχειρήσεις, εστιατόρια, μαγαζιά, σούπερ μάρκετ, γνωστούς και φίλους που θα μπορούσαν να συνδράμουν σε είδος (π.χ. 10 μερίδες ημερισίως από ένα εστιατόριο, προϊόντα λίγο πρωτού λήξουν κ.ο.κ.),

γ) τους συγγενείς, φίλους, εταιρείες που θα μπορούσαν με τον οβολό τους (που θα μετατρέπεται σε τροφή ή ρουχισμό) να συνδράμουν με μικρά ποσά σε σταθερή βάση.

Ο εθελοντισμός, η καθαρότητα των προθέσεων και το μοίρασμα των εργασιών μεταξύ φίλων της ομάδας είναι σημαντικό στοιχείο.  Σε αυτό το σημείο φαίνεται η κοινωνική συνειδητότητα του καθενός από εμάς!

Γειτονικές ομάδες που καλύπτουν ζώνες ή περιφέρειες, θα είναι σε επαφή και συνεργασία, προκειμένου να αλληλοενημερώνονται.

Θα δημιουργηθεί μία κεντρική ομάδα που θα οργανώνει και συντονίζει τις κατευθυντήριες γραμμές και θα συγχρονίζει τις δράσεις.  Όλοι συμμετέχουν εθελοντικά, χωρίς χρήματα και προσφέρουν από τον χρόνο τους και από την ιδιότητα τους.

Το σχήμα πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορεί να δημιουργηθεί άνετα και εύκολα σε κάθε μέρος της Ελλάδας που χρειάζεται και να συνδέεται με την «κεντρική» ομάδα, τον Πυρήνα των Συνανθρώπων.

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Κοινωνική Συνειδητότητα Πρώτο Μέρος

Η βία, όπως αυτή που παρουσιάστηκε χτές, με αθώους νεκρούς,
(σάμπως αυτή η τυφλή βία δεν είχε πάντα αθώους νεκρούς;),
σε συνδιασμό με όλες τις κοινωνικές πιέσεις που ασκούνται, θα παράξει κι άλλη βία. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Θα είμαστε όλοι μάρτυρες αυτού του φαινομένου μέσα στις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και ίσως μήνες και χρόνια. Αθώοι θα πεθάνουν στα χέρια ανεγκέφαλων, στις διαδηλώσεις, στα γήπεδα και στους δρόμους, χωρίς κανένα νόημα. Πολιτικοί θα προπηλακιστούν, ίσως να πάει και παραπέρα. Αυτό είναι επίσης βέβαιο. Εκεί πάει.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι η επόμενη μέρα. Οι πολίτες του σήμερα είναι πολύ πιο έξυπνοι, πιο οξυδερκείς και σαφώς πιο μελετημένοι από τους Έλληνες της δεκαετίας του ’60, του ’74, και του ’81. Ο κόσμος είναι πολύ πιο ψιλιασμένος πλέον, πως να είναι αλλιώς άλλωστε, με όλα όσα περνάνε. Ακούει, διαβάζει, επικοινωνεί μέσω εμαιλ, facebook και twitter.

(φωτογραφία έργου του Παντελή Ζωγράφου)
Ανεγκέφαλοι και ακραίοι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, η ηλιθιότητα απέραντη, σαν το άπειρο. Τι θα γίνει όμως μετά; Μετεμφυλιακή Ελλάδα σε Δεξί-Αριστερό, μάχη μόνο μεταξύ Κράτους και Αντίστασης, σαν το Μάτριξ ή Γαλάτες και Ρωμαίοι με τους Ευρωπαίους στον ρόλο των Ρωμαίων; Υπάρχει άλλη λύση; Εγώ λέω πως ναι.

Όλοι μας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πνιγόμαστε από την αηδία και την οργή για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας με πρωτοστάτες αυτούς στους οποίους εναποθέσαμε την εμπιστοσύνη μας να κουμαντάρουν το έθνος μας. Όλη αυτή η ενέργεια πρέπει σε κάτι να μετατραπεί και νομίζω πως ένα μεγάλο μέρος της πρέπει να πάει σε αυτό που ονομάζω κοινωνική συνειδητότητα.

Δεν μπορώ να την ορίσω αλλά μπορώ να προσπαθήσω ξεκινώντας να περιγράφω το αντίθετό της. Οι κάθε είδους διαχωρισμοί των απλών ανθρώπων σε δεξιούς/αριστερούς, προοδευτικούς/συντηρητικούς, λευκοί/μαύροι/κίτρινοι και μπλε, χριστιανοί/άπιστοι, Ολυμπιακοί/Παναθηναϊκοι και ΟΛΑ τα δίπολα είναι εξ αρχής αντιπαραγωγικά μοντέλα που δεν βοηθούν κανένα. Απλά χωρίζουν τους ανθρώπους και τους ορίζουν διαφορές ανούσιες και μη πραγματικές. Ενώ όλοι μαζί υποφέρουν από τα ίδια πράγματα...

To be continued shortly

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Μερικές Προτάσεις για Νοικοκύρεμα!

Αυτές είναι ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές που ήρθαν μέσω εμαιλ, και υπογράφονται από την Διακομματική Κίνηση Πολιτών. Νομίζω πως συνιστούν μία πολύ καλή αρχή και το αναδημοσιεύω!

1. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

2. ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ πχ 200

3. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΙΜΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ 8

4. ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΧΕΙ ΕΝΣΗΜΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 10ΕΤΙΑΣ

5. Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΕΞΤΡΑ

6. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΠΟΛΥΤΕΛΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ, ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ

7. ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΟΣΩΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝΤΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ.

8. ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ. Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΑΣΥΛΙΑ

9. ΑΜΕΣΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ (ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΚΩΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ) ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.

10. ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 2 ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ


(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Simply and naturally Omani – an example of how it should be!

Only this morning I had to drive my mother to the airport. As every other time in the past 23 years of airports, departures and separations, the drive back is usually a pensive one. You think of the wonderful time passed together, you wonder when and if there will be another time, amongst many other things that knock on your mental and emotional doors...

This time was different. As I came out of the airport and turned on the main road with direction towards my house, I saw an elder Omani man waving for a ride. Having been obliged in the past by several unknown Omanis who have helped me by going out of their way in various occasions, be that getting lost, asking for directions and/or/even having a flat tyre, I thought that the least I could do was give this old man a ride.

I stopped only a few meters after him and surprisingly, he slightly lifted his dishdasha and dashed to the car! Only his motion and agility in the face of opportunity put a smile on my face. His entry was followed by a shower of sincere thanks and gratitude for my gesture, greetings and a big, half smile revealing the lack of a few teeth here and there, yet a bright, shining and heart warming smile. I tried, as best as I could, to return the greetings in a hungry, Chinese table tennis final match like dialogue, where the ball rolls from one side of the table to the other with manic speed AND in Arabic.

Painful as it might have been for him we managed to go to the next chapter of our new friendship. He was from Batna, yes from Sweiq and YES pure Omani (as you could tell from the accent where I would lose approximately 70% of what he was saying – and not 60% that I usually do). His approach was typical for a man from the village where every time we agreed on something, like for example that the most important thing is being healthy, a heartfelt ALHAMDULILLAH was exclaimed by both, two three times and in a semi loud voice.

After explaining to him that I am an animal doctor from Greece (he had NO clue about the crisis – ALHAMDULILLAH) and that I have spent 5 wonderful years in Oman he told me about his family. Thirteen children (13), six or seven boys and girls (it took a finger count to establish which were six and which were seven; the boys or the girls?) from one single wife (miskiina as he called her – poor lady). When i dared enquire why he did not get a second one to divide the burden.... his response was completely honest and therefore totally disarming... Not Enough Money... I simply could not keep that car straight... This man blew me out of the sky with his truthfulness and his sincerity. I was laughing out loud (or lol)!
However, things got complicated when the tables were turned and he asked me about my family. You have to understand that in his Omani village mind and mentality, you simply can NOT be against marriage, and definitely there is something wrong with you if you are bald, with white hair, and you have no children. Something must be very, very wrong... So he was very pleased to know that both my children were living back home safely with my wife!!!! (ALHAMDULILLAAAH)

As he came in, I observed a small plastic bag with medicines on his lap. When I asked him about it, he said that he suffered from sugar disease, i.e. diabetes (highly endemic amongst Omanis). I teased him about him having too much halwa, the national Omani sweet, and he (loudly) declared that he does NOT touch the damn thing, let that be clear.

Unfortunately, the distance was not long enough and I had to pull to the side of the road and leave him so he can hitch his next ride to Barka. Our final handshake was covered with thanks and wishes for health, peace and God’s blessings as well as broad full (my side) and half (his side) smiles.... (ALHAMDULILLAH)

This unknown Omani man, once again reminded me the big lessons this country has taught me about being a kind, sincere, open, simple and loving human being even towards people I do not know... I wish him well and I thank him for giving me such a beautiful lesson in life.


(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)

Γέροντες και τρίτη ηλικία

Δεν προλαβαίνω να ψάξω τον ηλικιακό ορισμό της τρίτης ηλικίας. Δεν νομίζω πως τα νούμερα έχουν τόση σημασία. Αυτό που νιώθω πως έχει σημασία είναι η προστασία τους. Είμαι τυχερός και έχω δύο γονείς που διανύουν την έβδομη δεκαετία της ζωής τους. Γεννημένοι στη δεκαετία του ’40, βίωσαν Κατοχή, Εμφύλιο, μετεμφυλιακή Ελλάδα και την Χούντα, ιστορικές περίοδοι της Σύγχρονης Ελλάδας, δύσκολες και σκληρές για όλους τους Έλληνες, με τιμήματα μεγάλα και δύσκολα.

Τις τελευταίες μέρες ακούγονται διάφορα νέα μέτρα, σκληρά και αδέκαστα. Η πιέση κατεβαίνει προς τα κάτω και διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα αλλά χτυπά πιο σκληρά τους χαμηλοσυνταξιούχους, το τελευταίο στρώμα της τροφικής κοινωνικής μας αλυσίδας. Προβλήματα με την μείωση των συντάξεων, την πιθανή παύση πληρωμών, τα φάρμακα, τις ουρές, τις κοινωνικές υπηρεσίες, την εγκληματικότητα μαστίζουν και χτυπάνε όλο και πιο δυνατά την πόρτα των ανήμπορων.

Καλώς ή κακώς, αυτοί οι άνθρωποι είμαστε εμείς σε μερικές δεκαετίες. Καλώς η κακώς, αυτοί μας έφεραν εδώ και μας έδωσαν αυτά για τα οποία σήμερα καυχιόμαστε. Σίγουρα έγιναν λάθη, σίγουρα πολλά θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα, αλλά η δικιά τους η γενιά πέρασε την φάση της κριτικής. Τον άνθρωπο που είναι στα γόνατα, δεν τον χτυπάς. Δεν είναι ούτε αντρίκιο, ούτε ανθρώπινο. Είναι δειλό, ύπουλο και επαίσχυντο. Και δεν θέλω να μπορώ να το ανεχτώ γιατί τότε γίνομαι συνένοχος. Και δεν θέλω να γίνω.

Σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει και αν μπορεί κάτι να γίνει. Οι Έλληνες είναι ένας λαός με πολλά θετικά και ανθρώπινα στοιχεία που σε περιόδους τέτοιων κρίσεων ενεργοποιούνται και δυναμώνουν. Όλη αυτή η αναταραχή έχει αρχίσει και δημιουργεί, ξυπνάει και ξεσηκώνει την ενέργεια του Έλληνα. Αυτή η ενέργεια πρέπει όμως να πάρει χρώμα και κυρίως κατεύθυνση και σχήμα. Εύχομαι να ξυπνήσει ο κοινός νους, να πρυτανεύσει μια πιο ώριμη προσέγγιση των απλών ανθρώπων και να κερδίσει η αλληλοβοήθεια, ο αλληλοσεβασμός και η αλληλοϋποστήριξη.

Προσκαλώ όλους να συνδράμουν με τα σκεπτικά τους και τις λύσεις τους.

(@ Copyright Elias Nikolakopoulos 2005-2010)